Augustus 2009
19 augustus 2009 Allemaal uitgevlogen
Ja en toen was het zover: het bekende lege nest syndroom van de Vroleke Noten. Doris' baasjes kwamen terug van vakantie. En dat betekende voor ons het moment van afscheid! Gelukkig blijft Doris dichtbij wonen en ook nog eens bij mensen waar we regelmatig komen :-). Ik bracht Doris weg naar haar nieuwe huisje. De mensen kende ze al lang, dat scheelde vast de helft want onze kleine dame liep meteen het huis door alsof ze er al jaren woonde. Ze pikte de speen van het jongste kindje in als speeltje en had het vrijwel meteen naar haar zin. Natuurlijk was het even wennen aan twee grote katten en met ééntje daarvan is het nog steeds wennen. Maar katten hebben tijd nodig, aan Doris zal het in ieder geval niet liggen!
Didi hebben we ook al weer opgezocht in haar nieuwe huisje. We waren er in de buurt en we konden het niet laten om deze gezellige familie te bezoeken. We werden weer warm ontvangen. Didi voelt zich hélemaal thuis in Amsterdam. Ze kan er heerlijk buiten spelen. Ze liet zich heus wel door mij knuffelen maar ik had niet de indruk dat ze me miste. Maar goed ook, het is een teken dat ze haar plekje heerlijk heeft gevonden tussen haar nieuwe huisgenootjes en bij haar nieuwe baasjes die ze- net als hier- de hele dag achterna sjouwt met hele verhalen. Ze probeert zelfs mee te gaan onder de douche!
Hier wat plaatjes die we al eerder kregen maar die ik nog niet op de site had kunnen zetten:
Didi met Mr Nelson, een lieve goedzak van een kater
Didi in de -speciaal voor haar aangeschafte- trapeze:
Didi ongelooflijk lui en ontspannen:
Vlak voor Doris ging verhuizen hebben we van haar ook nog een paar heel grappige plaatjes kunnen schieten! Ze was in de tuin tussen de struiken aan het spelen. Ik hield haar vanaf het terras in de gaten en dacht: "wat heeft ze daar toch?" Ik wilde net gaan kijken maar ineens kwam ze met een noodgang het gras op gerend met iets in haar bek wat verdacht veel op een vogel leek. Zelf beschouwde ze het ook zo, ze speelde en deed er mee alsof ze een heuse prooi had gevangen. Gelukkig was die "vogel" een tennis shuttle met veertjes eraan dus konden we Doris heerlijk verder laten spelen.
We kunnen ons dus wel ongeveer voorstellen hoe Doris door haar nieuwe huisje loopt met een speen in haar bekje of een knuffel van de baby. Ze vindt alles prachtig. Helaas is het vaak lastig vast te leggen op een foto, bovenstaande foto's was echt geluk hebben.
Tot de volgende keer!
|
