Juni 2009
19 Juni 2009 Veel pech voor Doris
Er stond al een lange rij foto's in de wacht voor op de site voordat Doris gisteren haar pootje bezeerde. We zetten dan ook eerst die foto's er op voordat we de titel van dit hoofdstukje uit gaan leggen.
De kittens zijn inmiddels al weer 13 weken. Ze hebben hun eerste enting en hun chip gehad en van de week zijn ze voor de vierde keer ontwormd. Nu nog één enting en dan zijn ze bijna klaar voor de verhuizing!
De dierenarts heeft de kittens KERNGEZOND verklaard.
Het enten en chippen vonden de kittens NIET leuk. Ze hebben enorm gemopperd op onze dierenarts. Gelukkig waren ze het thuis weer heel snel vergeten.
De kittens spelen en rennen en klauteren veel door het huis. Ze drinken nog best veel bij Quintesse. Ze laat dat zonder meer toe, sterker nog, ze roept ze geregeld bij elkaar voor een wasbeurt of een knuffelmoment. Ze heeft nog geen seconde genoeg gehad van haar kroost. Eén van hun favoriete drinkplekken is de bovenste plank van de krabpaal:
Vaak begint één te drinken en komen de anderen op het gespin af en in no time ligt de hele club weer aan. Quintesse vindt alles prima. Vaak liggen de kittens op haar te dollen tot ze in slaap rollen:
Alle kittens liggen graag in en op de krabpaal. Vaak met z'n drietjes naast elkaar, soms wat verdiepingen onder elkaar.
Dico:
Doris:
Allen:
Een tweede favoriete drinkplek is in een klein plastic speeltentje. Dit was een cadeautje van Lianne (waar Quintesse, Spiros en Yentl zijn geboren). Hoe ze zich telkens nog in het tentje weten te proppen is ons een raadsel maar ineens gaat dan het hele tentje "spinnen"en liggen ze toch weer alle drie aan. Foto's maken is bijna onmogelijk maar de tevreden kop van Quintesse kunnen we er wel op zetten, die ligt er namelijk altijd half uit:
En dan als derde favoriete drinkplek: de hondenmand:
De vierde favoriete drinkplek is ons bed. We worden er s nachts regelmatig wakker van. Dan gaat er een geweldig gespin op (iets waarvoor ik graag wakker word overigens, wat een heerlijk geluid!) van moeder Tes en haar kroost. Dat hebben we niet op de foto want meestal slaap ik snel weer verder!
De kittens spelen met alles wat hun "voor de poot komt".
Eén van de favorieten zijn de vazen met bloemen:
De kussens van de stoelen los trekken en vervolgens spelen met de touwtjes van de kussens is ook leuk:
Verder spelen ze het meest met elkaar. Het is vaak lastig fotograferen want spelen met elkaar levert nogal eens een kluwen met kittens op. Het is gelukt een paar plaatjes te maken:
Je wordt wel moe van al dat spelen hé Didi?!
De drie ondeugden duiken vaak met hun nieuwsgierige koppies overal op en in. Ze liggen soms uren op de meest bijzondere plekken te slapen. Bijvoorbeeld in de wasmand of in de tas van logeetjes:
De ontdekking van de viskom gaf ook hilarische beelden. Al jaren hebben we die speciaal voor onze katten staan, zonder vissen (dat vinden we zielig). Katten drinken graag uit vazen en vanaf een groter oppervlak. Zodoende is de viskom hier dé uitkomst. Quintesse roert er graag in en de anderen drinken er altijd uit. De kittens hebben dat nu ook ontdekt:
Doris vond dat we haar te veel op de foto zetten en bedacht daar een geweldige oplossing voor:
Soms heb je even van die mooie momenten. Bijvoorbeeld zoiets als dit: Je staat met een handvol spaghetti wat over is van de warme maaltijd. Je wilt het in de kliko gooien maar je komt onderweg de kittens tegen die de sliertjes uit je hand proberen te pakken. Dan leg je de slierten neer en dan laat je ze er gewoon even mee spelen. De kittens trekken de slierten uit elkaar en rennen er mee weg in hun bekkie. Erg leuk om te zien en ach... t is zo weer opgeruimd.
En dan..... last but not least, het verhaal van Doris.
We schreven al hoe ondernemend de kittens zijn. Ze klauteren en klimmen met het grootste gemak in de gordijnen, krabpalen etc. Soms hou ik mijn hart vast als ze van de krabpaal springen. Maar het gaat altijd goed. De bekende uitspraak: "een kat komt altijd op zijn pootjes terecht" gaat meestal op.
Meestal..... niet altijd dus. En een heel klein sprongejte liep bij Doris gister ochtend niet goed af. Ik stond boven, Herman beneden. Doris was aan het dollen onderaan de trap. Ze sprong af en toe op een verhoging daar in de buurt (zo'n 60 cm hoog). We hebben niet gezien wat er is gebeurd maar we weten dus zeker dat ze niet (hoog) van de trap is gevallen is omdat we daar in de buurt waren. Ineens stond Doris luid te miauwen en kon ze niet meer op haar rechter voorpootje staan. We konden een paar uur later bij de dierenarts op een spoedconsult terecht. De dierenarts maakte rontgenfoto's. Er was een verschuiving van de groeischijf op de foto te zien. Maar of dat normaal was kon de dierenarts niet één twee drie beoordelen. Bij kittens is dit immers meer flexibel dan bij volwassen katten.
Na overleg met een specialist (orthopeed) in Putten, ongeveer een uur rijden hiervandaan, moesten we met Doris daar naar toe. Het was toen al 17.00 uur en er was nog niets verbeterd. Doris had echt pijn. Quintesse ging met haar poten om haar heen geslagen bij haar liggen en heeft haar de hele dag liggen voeden en wassen. De specialist maakte nog meer foto's en moest beoordelen of het een operatie werd of een gipsspalk.
Hij zei dat het moest lukken met een gipsspalk. Onder narcose is het pootje goed gezet en is de gipsspalk aangebracht. Helaas moesten we Doris daar achter laten omdat de gipsspalk soms te strak zit en dat is gevaarlijk en dat blijkt altijd binnen 24 uur. Erg sneu voor Doris die nog zo graag bij haar moeder drinkt!
Toen we vanmorgen belden bleek dat het spalkje te los had gezeten, het lag er vanmorgen af. Opnieuw narcose, opnieuw gips. En we mochten haar niet ophalen, ze moest nog minstens één of twee nachten blijven. Omdat ik Doris luid hoorde miauwen door de telefoon besloot ik er vanmiddag dan maar een middag bij te gaan zitten als "ziekenbezoeker". Ze was duidelijk van slag. Dus weer.... op naar Putten. Toen we eenmaal daar waren mocht ze van de dierenarts tóch mee als we beloofden haar een paar keer per dag te temperaturen en op haar eetlust zouden letten (hoge temp. en slechte eetlust zijn indicaties voor een te strak gipsverband). Nu, dat wilden we wel beloven! Doris was erg boos op haar harde poot maar erg blij dat ze mee mocht. Omdat mijn zusje mee reed hoefde ze onderweg niet in haar mandje maar kon ze op schoot liggen. Ze ging tevreden slapen. Thuisgekomen kreeg ze een grote wasbeurt van Quintesse. En nu houden we haar dus strak in de gaten. Quintesse helpt ons mee, ze ligt er steeds bij. Doris redt zich redelijk met haar fel roze gips pootje. Ze mag er op lopen en dan hoor je: trippel-trippel-bonk. Ze heeft ontzettende honger en tot nu toe geen koorts dus we hopen dat het spalkje goed zit en blijft zitten deze keer!
Tot zover de verhalen van de vroleke noten!
|
